مکان عکاسی: حوالی بازار وکیل شیراز

یک سال گذشت ، از روزی که دوربین ام رو محکم توو دستام گرفتم و خواستم جدی عکاسی کنم.

از تمامی دوستان عزیزم که در این مدت عکس های ساده ام رو دیدین ، نظر دادن و نقد کردن واقعاً ممنونم.

من کوچیکتر از اونی هستم که بخوام در مورد عکاسی یا هنر حرفی بزنم. یه برداشت خیلی ساده اونم از ذهن خودم...

برای من عکاسی یه هدیه الهی بود در زمانی که وجودم بیشترین نیاز رو به اون داشت. شاید در این دوره شلوغ و پر صدا که آدما حتی واسه فکر کردن هم وقت کم می یارن ، یه گوشه ای آروم نشستن و نگاه کردن به لحظه هایی که هر روز از کنارشون با کمترین توجه می گذریم ، لذت بخش باشه.

و با یک دنیا عشق ، تقدیم به همه شما

من به سیبی خوشنودم
و به بوییدن یک بوته بابونه
من به یک آینه ، یک بستگی پاک قناعت دارم.

زندگی رسم خوشایندی است.
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،
پرشی دارد اندازه عشق.
زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.
                                   
                                                                            (سهراب سپهری)

مکان عکاسی: بازار قیصریه لار